♣

Sinds tijd en dag denk ik na. Leer ik over mezelf. Ben ik hebberig en leergierig. Ik zoek naar mogelijkheden om mezelf beter en beter te kunnen doorgronden. Wat betekend dat ik instinctief proactief leef. Waarom? Tot nu toe om de wereld om mij heen en mijn gevoelens en emoties een plaatsje te kunnen geven. Deze te kunnen begrijpen en om vanuit mijn waarden te kunnen en te dúrven handelen. Zelfverzekerd liefde te kunnen geven en te kunnen ontvangen. Succesvol te kunnen zijn vanuit mijn ogen. Extreme situaties aan te kunnen en anderen te kunnen helpen. Erkenning te kunnen krijgen, omdat ik deze vroeger van de belangrijkste persoon in mijn leven, mijn vader, niet kreeg. Zo gaat de lijst ‘waarom’ nog wel even door. Voor een ieder individu is dit ‘waarom’ anders en persoonlijk. Maar in de basis is het doel voor iedereen gelijk. Iedereen begrijpt het gevoel enigszins. Maar waar eindigt het? Innerlijke sterkte? Een invulling geven aan het leven?

Read the rest of this post »

“Het begrip onderbuikgevoel (meervoud: onderbuikgevoelens) wordt in negatieve zin gebruikt voor gevoelens en emoties die men als negatief ervaart. Het woord is in die zin een pejoratief.” Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Onderbuikgevoel

♣

Een nodeloze verantwoording voor het opsteken van mijn hand. Ik zou het niet méér oneens kunnen zijn met de definitie. In mijn perceptie geeft een onderbuikgevoel je een intuïtie, een motivatie om iets wel of inderdaad niet te doen. Een onderbuikgevoel kan je van alles vertellen. Op school, op werk én in mijn privéleven ben ik een vrij drukke jonge man. Zonder mijn GTD (Getting Things Done red.) zou ik niet weten waar te beginnen. Deze drukte komt mij niet zomaar aanwaaien. Daar zorg ik zelf voor, omdat mijn onderbuikgevoel mij ambitieus en assertief laat zijn. Zonder dit gevoel zou ik op de bank zitten en wandelend het schoolprogramma doorlopen. Niet omdat het een makkelijke studie is, maar gewoon omdat het kán.

In plaats daarvan doe ik veel extra. Ik vind het heerlijk om te voelen dat ik altijd de lat een streep boven mijn kunnen plaats. Ik vind het heerlijk om alles uit een project, lezing of debat proberen te halen. De meeste mensen in mijn omgeving zuchten al voordat ik mijn hand opsteek om iets te vragen. Dát geeft mijn onderbuikgevoel mij. Niets negatiefs aan, meen ik. Die drang en tendens om meer te willen doen, te weten en te vragen. Natuurlijk moet ik toegeven dat ik daarin ook een van mijn grootste valkuilen bezit: Teveel hooi op mijn vork nemen. Maar juist nu, tijdens school, mág je dit gewoon uitproberen. Die balans tussen ambitie en verantwoordelijkheid vind ik in de jaren gelukkig steeds meer.

Het succes van het kunnen falen. Als men niet idealist gezien het vermogen heeft te falen, zal

Read the rest of this post »

♣

Mijn iPhone gaat af, ik neem op en schreeuw zachtjes:

Ik: “Sas! Hee, hoe is het nou?!”

Sas: “Ja goed man, ben alleen beetje moe. Lange treinreis gehad...”

Ik: “Ik ook, op de bank aan het hangen en Mission Impossible III aan het kijken. Jij bent dus net thuis?”

Sas: “Net drie uur over de treinreis van Zwolle naar Amersfoort gedaan..”

Ik: “Echt?! Pfoe, wat dan?”

Sas: “Een kerel was voor de trein gesprongen. Net twee minuten voordat mijn trein zou vertrekken, balen joh, konden wij niet meer vertrekken, omdat het net op de wissel gebeurde waar wij deze trein in zouden halen.”

Ik: “Mmm...”

Sas: “Toen werden we omgeleid, maar ook bij Amsterdam was er iemand gesprongen, dus toen duurde het allemaal drie uur.”

Ik: “Pff, wat een gedoe joh!”

Sas: “Maar hoe is het met jou dan?”

Ik: “Ook prima joh, maar denk dat ik lekker vroeg m’n bed opzoek.”

Sas: “Na, waar ik voor belde,...”

Toen bedacht ik mij dat we het gewoon net hebben gehad over een alledaags gebeuren. Het onderwerp van het gesprek was de vertraging van de NS, zoals zo vaak. Wat klopt hier niet? We gingen door met het optreden van Ian Britt in een lokaal kroegje a.s. woensdag, maar in feite was het dagelijkse gebeuren dat mensen voor de trein springen.

Dat is een bedroefd aspect van het leven en de maatschappij. Maar wat misschien nog bedroevender is, is het feit dat we zonder op of aan te merken door babbelden. Het gebeurt steeds vaker en we staan er niet eens meer bij stil. Er zijn gewoon twee mensen gestorven vandaag! Op een tragische manier! Vermoord, door zichzelf en een trein.

Waar is de value of

Read the rest of this post »

♣ 

Inleiding. Mijn iPhone wordt intensief gebruikt. Het grootste deel van mijn rss lees ik hierop, ik twitter bijna alles via Tweetie, sms en bel veel, zoek elk uur wel iets op in mobile Safari, IMDB of NU.nl, speel sporadisch een spelletje en hou mijn werkuren bij met de app Jobs. Dat is nog niet de helft van wat ik nog meer met mijn iPhone doe. Er zijn dus ook maar weinig dagen dat hij het meer dan 1 dag volhoudt op zijn batterij.

Dat is ook waar de iPhone voor bedoeld is. Interactie, continu, op zoveel mogelijk vlakken. Het iPhone OS is compleet gesloten en de apps die in de App Store staan werken enkel in hun eigen zandbak. Daarbuiten kunnen en mogen de apps niet werken. Het typeert het gesloten systeem dat Apple hanteert. Dit betekent ook dat je maar in één app per keer kan werken. Multitasking is een punt dat veel bekritiseerd is, maar de reden van Apple om dit niet toe te laten is duidelijk: de batterij gaat hierdoor langer mee. Ik denk niet dat dit de (enige) reden is.

Read the rest of this post »

Read the rest of this post »

Autisme is een pervasieve ontwikkelingsstoornis die zich kenmerkt door beperkingen in de sociale interactie, de communicatie en zich steeds herhalend gedrag. (*1) Personen die lijden aan autisme, zijn personen die niet tegen veranderingen van buitenaf kunnen. Ze zijn bang voor verandering, tenzij ze deze zelf aanbrengen. Sociaal en communicatief beperkt brengen ze weinig naar buiten, maar wat ze naar buiten brengen is vaak briljant. (*2)(*3)

Apple dus.

Nieuwe Werelden. Alle diensten en producten bemoeien zich tegenwoordig met

Read the rest of this post »

♣

‘Ik kan het niet’ zijn de enige woorden die mijn hoofd treiteren. Ik heb de capaciteiten niet, ik heb de inspiratie niet, hoe wel? ik kan het niet..

Junior. In een reclamebureau werkende als junior Art director. Junior betekend ‘lerende’. Volledige projecten, maar de kansen om jezelf nog te laten zien. Niet alleen de kansen, maar ook de ‘moet’ om jezelf te laten zien. Bewezen had ik nog niet veel. Verwacht wordt dat je van ‘nine to five’ creatief bent. Niemand kan het achter zich laten op het moment dat ze de deur van het kantoor achter zich dicht trekken, dus je neemt het mee naar huis. In een reclamebureau werkende van ‘nine AM to nine AM’. En dat is lastig. Lastig om jezelf te ‘moeten’ en ‘willen’ bewijzen tussen creatievelingen welke zich allang bewezen hebben. Dit is nog maar het begin.

Brutaal investeren. Zodra je als broekie een

Read the rest of this post »